هدف از خلقت انسان چیست

هدف از خلقت انسان چیست

هدف از خلقت انسان چیست

۱- زندگی را همان زنده بودن معنا کنیم، یعنی نفس کشیدن، خوردن، خواببدن و…اگر زندگی بدین معنا را بپذیریم درواقع زندگی ما اجباری است،چرا که ما به اختیار خود نفس نمی کشیم، ما مجبوریم برای زنده ماندن بخوریم وبخوابیم وهرگاه خدا خواست این زنده بودن را از ما می گیرد وما به سوی او باز می گردیم “انا لله و انا الیه راجعون”

۲- اما زندگی از دیدگاه دوم زندگی کردن است نه زنده بودن، زندگی در این دیدگاه یعنی حرکت آگاهانه به سوی هدفی معین. در واقع هدفی که انسان در زندگی انتخاب می کند عامل حرکت اوست و انسان با توجه به میزان آگاهی از خویشتن ،دست به انتخاب هدف می زند. هر چیزی می تواند هدف قرار بگیرد، بستگی دارد که انسان از زندگی خویش چه بخواهد وچه مقدار به ارزش خود پی برده باشد. برخی از افراد هدفشان ،آسودگی وراحتی در این دنیاست. بخورند وبخوابند و دنبال خوشگذرانی ورفاه خود باشند وکاری به اطراف خود ندارند اینان کسانی اند که شامل این سخن مولای متقیان امام علی علیه السلام می شوند که فرمود:

“آفریده نشده ام که غذاهای لذیذ و پاکیزه مرا سرگرم سازد چونان حیوان پرواری که تمام همت او علف، و یا چون حیوان رها شده که شغلش چریدن و پر کردن شکم بوده واز آینده خود بی خبر است، آیا مرا بیهوده آفریده اند یا مرا به بازی گرفته اند.”

قرآن هم این نوع زندگی را مذمت می کند و می فرماید:

“وما الحیوه الدنیا الا لعب ولهو”

اهدافی دیگر چون ثروت، وقدرت و کشف علوم و… نیز وجود دارد که البته این گونه اهداف هم هیچگاه انسان را راضی نخواهد کرد،چرا که هنگامی به هر یک از اینها رسید اگر از او بپرسی حال که به این هدف رسیدی میخواهی چه کنی پاسخی ندارد.مثل او مثل آن هیزم شکن است که از او پرسیدند هیزم برای چه میشکنی؟پاسخ داد:تاازآن آتش درست کنم،پرسیدند آتش برای چه؟گفت :تا خانه ام را گرم کنم ،پرسیدند:تاچه شود؟ پاسخ داد:تازنده بمانیم واین پرسش و پاسخ ادامه پیدا کرد تا بالاخره مرد جواب داد:نمی دانم

برای چه به دنیا آمده ایم

هدف از خلقت انسان چیست

درحقیقت هدف زندگی باید چیزی باشد که هر گاه انسان به آن رسید احساس رضایت کامل کند ودنبال چیز دیگری نباشد واحساس پوچی نکند تا جایی که حتی دست به خود کشی بزند و پا روی فطرت خود که میل به جاودانگی است بگذارد.هدف در زندگی،فلسفه زندگی ماست.تمام اهدافی که ذکر شد وسیله است، وسیله ای برای رسیدن به هدف جاودانه،به راستی آن هدف چه می تواند باشد پاسخ کاملا روشن است خدا، رضای خدا، رسید ن به قرب خدا. تنها چیزی که میتوان جان آدمی را با آن معاوضه کرد خداست وتا زمانی که به کمتر از خدا قانع شویم احساس یاس و پوچی می کنیم، چرا که خداست که از روح خود در ما دمید و این روح خدایی را فقط او می تواند ارضاء کند.

زمانی که انسان متوجه شد وابسته به خداست ودر زندگی به سوی رضایت او گام برداشت،زندگی او آغاز شده است و علم وقدرت وثروت وهمه وهمه وسیله ای است تا انسان را به این هدف برساند به شرط اینکه تمام اینها عبادت تلقی شود(همان جلب رضایت الهی) چرا که عبادت وسیله ای است برای چشیدن طعم عبودیت “و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون” ما خلق شده ایم برای عبودیت تا عبد خدا شویم نه بنده پول و…عبودیت کمال کمالات است وتمام کمال آدمی در اینست که به عبودیت حق واصل شود ودر اوج مراتب آن بالا رود ،عبودیت تسلیم حق بودن و گردن نهادن به خواست خداست، یعنی عبد جز رضای حق نخواهد “قل ان صلاتی ونسکی ومحیای ومماتی لله رب العالمین”ای پیغمبر بگو که نمازم راه وسلوکم،زندگی ام ومرگم برای خداست که پروردگار جهانیان است.

خلقت انسان

هدف از خلقت انسان چیست

چنین کمالی، آدمی را با حقیقت آشنا می سازد و هر چه انسان در منازل و مراتب عبودیت حق بالاتر رود به حقیقت انسانی خود نزدیکتر میشود و اسماء وصفات حق را در خود بیشتر جلوه می دهد.آنچه به آدمی هویت انسانی می دهد گام زدن در مسیر عبودیت الهی است. هر عملی که در آدمی زمینه عبودیت را فراهم سازد وموجب تقرب و نزدیکی به درگاه حق شود وبندگی خدا را به بار نشاند نوعی عبادت است،تعلیم وتعلم ، کسب وکار ،شادی و نشاط، تفریح و…وهر چیز به شرط اینکه در این مسیر باشد وناخالصی های آدمی را بزداید و راه بندگی را هموار سازد.امام علی علیه السلام در بیانی لطیف فرموده است:

“هر که آشکار و نهان وکردار و گفتار آن دو گونه نبودامانت را گذارده وعبادت را به جای آورده است.”

عبودیت بهترین مقامی است که خداوند رسولش را بدان می خواند”واشهد ان محمدا عبده ورسوله”آری هر گاه کسی به عبودیت خدا رسید دیگر سوالی از اینکه زندگی چیست نخواهد پرسید وهر کس طعم لقای الهی را بچشد به لذتی خواهد رسید که هیچ گاه خواهان از دست دادن آن نیست”حلوای تنترانی تا نخوری ندانی”ودرپایان می گوییم:ای لقای تو جواب از هر سوال مشکل از تو حل شود بی قیل وقال.

برای چه به وجود آمده‏ ایم و سرانجام چه خواهیم شد و آمد و رفت ما چه حاصلی دارد

کمتر کسی است که این سؤال را از خود یا از دیگران نکند: ما برای چه به وجود آمده‏ ایم؟ خداوند بزرگ چه چیز کم داشت که ما را آفرید؟ اگر آفرینش ما نبود، کجای عالم خراب می شد؟ آسمان به زمین می آمد؟ کهکشان‏ها به هم می ریختند؟ثوابت و سیارات متلاشی می شدند؟

فلسفه ی آفرینش

هدف از خلقت انسان چیست

اوّل: بر اساس آیات و روایات در زمینه حکمت و فلسفه آفرینش انسان گفته می شود که آدمی برای آزمایش خلق شده است. او به این جهان آمده که در صحنه‏ های مختلف زندگی دنیوی و بر سر دو راهی‏ ها با اختیار خود خوبی و زیبایی را انتخاب کند و از زشتی و پلیدی دوری نماید تا نتیجه آزمایش را در سرای دیگر مشاهده کند. در سرای دیگر نیکوکاران که از عرصه‏ های آزمون سرافراز بیرون آمده‏ اند در نعمت‏های بهشتی اند و بدکاران در جهنم و عذاب الهی به سر می برند. پس در حقیقت انسان به دنیا آمده است که آزمایش شود و نتیجه آزمون را ببیند.

دوم: انسان در دنیا برای عبادت خلق شده، یعنی آمده است که عمری عبادت خدا کند و پس از آن به سوی معشوق و معبود حقیقی سفر کند.

سوم: انسان برای پیمودن سیر تکامل خویش پا به این جهان گذارده است. او آمده است که پله ‏های ترقی و کمال را یک به یک طی کند و خود را به کمال نهایی برساند.

روشن است که راه اوّل و دوم یعنی آزمایش و عبادت بازگشت به راه سوم خواهد بود، یعنی می توان گفت انسان پس از آن که از امتحان سربلند بیرون آمد و عمری را به عبادت و بندگی خدا گذراند، کمال پیدا می کند و پله‏ های ترقی را پشت سر می گذارد.
در قرآن کریم به فلسفه آفرینش انسان اشاره شده است. در حقیقت سه جوابی که در پاسخ گفته شد، برگرفته از مضامین آیات بود. در سوره (ص) می خوانیم: “ما خلقنا السّماء و الارض و ما بینهما باطلاً ذلک ظن الّذین کفروا؛ ما آسمان و زمین و آنچه را میان آن‏ها است بیهوده نیافریدیم واین گمان (که جهان را بیهوده و بی هدف آفریده‏ایم) گمان انسان‏های کافر است”.این آیه صراحتاً اعلام می کند، خلقت جهان که انسان جزئی از آن است بی هدف نیست. در سوره ملک می خوانیم: “الّذی خلق الموت و الحیاه لیبلوکم ایکم احسن عملاً؛ او است که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید که کدام یک نیکوکارتر هستید”. در این آیه هدف از خلقت انسان آزمودن او دانسته شده، در سوره ذاریات آمده است: “و ما خلقت الجنّ و الانس الا لیعبدون؛ و ما جن و انسان را نیافریدیم مگر برای آنکه عبادت خدا را به جای آورند”.

چکیده
از آنچه گفته شد به روشنی معلوم می شود که هدف از خلقت انسان آن است که در فرصت محدود زندگی دنیوی از سرمایه‏ های وجودی خود بهره گیرد و بیشترین سودها را به دست آورد، زیرا انسان بیهوده آفریده نشده است.در آیات قرآن آزمایش و عبادت به عنوان علّت آفرینش انسان شناخته شده و کمال انسان هدف نهایی شمرده شده، این خصوصیات و فوائد متوجه انسان است و نیازی را از خدا بر طرف نمی کند زیرا اصولاً ذات الهی بی نیاز مطلق است.

پاسخ دهید