آموزش کارآفرینی چگونه است

آموزش کارآفرینی

آموزش کارآفرینی چگونه است

آموزش کارآفرینی را در این مقاله با یک مقدمه شروع کرده و بعد از آن مبحاث کارآفرینی را مطرح میکنیم و در مرحله بعد وارد بحث آموش کارآفرینی می شویم و در نهایت انواع آموزش  را مورد بحث قرار می دهیم.

 مقدمه

¨یکی از اهداف کلان توسعه در اغلب کشورها، کاهش بیکاری و توسعه فعالیت ­های شغلی است که مهم­ترین ساز و کار آن، کارآفرینی و خوداشتغالی است؛ زیرا فعالیت­های کارآفرینی با اثربخشی بالا به توسعۀ اقتصادی از جمله ایجاد اشتغال، نوآوری در فعالیت ­ها، رقابت­پذیری و … منجر می­شود.

¨در طی دهۀ گذشته بسیاری از کشورهای در حال توسعه از جمله ایران به­کارآفرینی به عنوان یک راه­حل اساسی بالقوه برای مشکلات گوناگون پیشروی کشور از جمله عدم کارآیی در اقتصاد، افزایش نرخ بیکاری، تعداد بیش از اندازه دانش­آموختگان و ناتوانی بخش خصوصی و دولتی در ایجاد شغل برای آن­ها، توجه جدی مبذول داشته­اند.

¨به‏طوری که یکی از عواملی که سبب دگرگونی چهرۀ اقتصادی، اجتماعی و صنعتی یک کشور می‏شود، ترویج کارآفرینی است و یکی از مهم‏ترین اقدامات راهبردی و ابزارهای ترویج و توسعۀ کارآفرینی، آموزش کارآفرینی است.

کارآفرینی

¨آنتونسیز  (۲۰۰۷) کارآفرینی را در معنای گسترده و محدود مورد بررسی قرار داده است.

¨در معنای گسترده، کارآفرینی سرمایه ‏گذاری برای تشکیل یک شرکت یا ایجاد یک کسب و کار است. کارآفرینی، فرآیندی است که از طریق آن افراد از فرصت‏های پیش‏رو، بدون توجه به منابع کنترلی، استفاده می‏نمایند، کارهای جدیدی انجام می‏دهند، از عادت‏ها و عرف عبور کرده و فرصت‏ها را پیگیری می‏نمایند؛ به‏گونه‏ای که انجام کار، تولید یا ارائه خدمات، از روش‏های رایج خارج می‏شود.

¨در معنای محدود، کارآفرینی دنبال کردن راه‏حلی خلاقانه یا جدید، برای چالشی که یک شرکت یا مؤسسه با آن مواجه است، رشد و ارتقای محصولات و یا خدمات جدید و یا قدیم، بازاریابی، استفاده از راهبردها و فنآوری‏ها برای انجام عملکردهای سازمان و تغییر در راهبردها، سازماندهی و معامله کردن با رقیبان است.

¨کری  و نئودین  معتقدند کارآفرینی، جستجوی یک فرصت سودآور، ایجاد ایده جدید و داشتن توانایی و اطمینان برای تبدیل ایده به کار واقعی است.

سایر نظریه در مورد کارآفرینی

¨هیسریچ و درنورسک  (۲۰۰۲) معتقدند کارآفرینی ایجاد و مدیریت یک کسب و کار جدید، کوچک و خانوادگی با مسائل و مشکلات خاص می‏باشد.

¨هنری و همکاران  (۲۰۰۵) اظهار می‏دارند به فعالیتی که منجر به ایجاد و مدیریت یک سازمان جدید و استفاده از یک فرصت منحصر به فرد و نوآورانه باشد کارآفرینی گفته می‏شود؛ به‏طور کلی می‏توان گفت کارآفرینی یک کار کاملاً اقتصادی است که محصولات یا خدمات جدیدی را تولید می‏کند که با سایر تولیدات و خدمات ارائه شده، تفاوت‏هایی دارد.

¨موریس و همکاران  (۱۹۹۳) کارآفرینی را ایجاد ارزش از ترکیب منابع و بهره‏برداری بهینه از فرصت‏ها می‏دانند. در این تعریف، اساس کارآفرینی شناخت فرصت‏های جدید، بهره‏برداری از فرصت‏های در دسترس، شناسایی منابع مورد نیاز و فراهم نمودن آن‏ها برای رسیدن به ارزش است.

¨در جمع‏بندی تعاریف فوق، می‏توان بیان نمود که کارآفرینی اقدامی آگاهانه در جهت خلق و یا شناسایی و بهره‏برداری از فرصت‏های نوآورانۀ موجود در جامعه و در نتیجه ارائه روش‏ها، کالا، خدمات و محصولات جدید و دستیابی به منافع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی می‏باشد.

کارآفرینی ذاتی یا اکتسابی؟؟

¨برخی صاحبنظران اعتقاد دارند علم کارآفرینی مبنی بر یک فعالیت و تفکر ارثی بوده و قابل یاددهی و یادگیری نیست؛ این نظریه که در دهۀ شصت و حتی هفتاد میلادی به شدت مورد توجه قرار گرفت، تأثیر آموزش مهارت‏های کارآفرینی برای توسعه این دانش را منتفی می‏دانست.

¨وقوع تغییرات در فضای اقتصادی دنیا و شکل‏گیری نسل جدیدی از کارآفرینان نواندیش سبب گردید تا نظریۀ توارثی بودن کارآفرینی جای خود را به کارآفرینی آموزشی بدهد. به‏نحوی که امروزه آموزش کارآفرینی به مثابه یکی از ابزارهای کلیدی برای افزایش گرایش به کارآفرینی شده و جزو یکی از جدیدترین مأموریت‏های اساسی دانشگاه‏ها برای ترویج و توسعۀ کارآفرینی محسوب می‏شود.

¨اهمیت این موضوع تا حدی بوده است که در الگوی مفهومی دیده‏بان جهانی کارآفرینی  نیز آموزش کارآفرینی به‏عنوان یکی از عوامل اصلی محیط کارآفرینان در نظر گرفته شده است.

¨بر این اساس، می‏توان بر گفتۀ دراکر  (۱۹۸۵) با عنوان این‏که «اکثر آنچه راجع به کارآفرینی می‏شنوید اشتباه است. کارآفرینی سحر و جادو نیست، یک چیز عجیب و غریب و موروثی نیست؛ بلکه کارآفرینی یک رشته علمی است و مانند هر رشته دیگر قابل آموزش و یادگیری است، انگشت صحه گذاشت».

آموزش کارآفرینی
آموزش کارآفرینی
آموزش کارآفرینی

آموزش کارآفرینی فرآیندی نظام‏مند، آگاهانه و هدف‏گرا است که طی آن افراد غیرکارآفرین ولی دارای توان بالقوه به‏صورتی خلاق تربیت می‏شوند.

در واقع، این نوع آموزش فعالیتی به‏شمار می‏رود که از آن برای انتقال دانش و اطلاعات موردنیاز برای راه‏اندازی و اداره کسب و کار استفاده می‏شود و می‏تواند منجر به بهبود و توسعه نگرش‏ها، مهارت‏ها و توانایی‏های افراد غیرکارآفرین شود.

آموزش کارآفرینی به شکل قابل‏توجهی در بهبود نگرش کارآفرینانه افراد و در نتیجه افزایش احتمال کارآفرین شدن آن‏ها مؤثر می‏باشد؛ به‏طوری که آموزش‏های کارآفرینی سبب شده است که افراد دیدگاه‏ها، نگرش‏ها و رفتارهای قوی‏تری برای ایجاد و راه‏اندازی کسب و کارهای کارآفرینانۀ کسب نمایند.

پژوهش ‏های پیترمن و کندی  (۲۰۰۳) نیز نشان می‏دهند که برنامه‏های آموزش کارآفرینی می‏تواند به‏طور معناداری دانش، نگرش، مهارت و تمایلات کارآفرینانه شرکت‏کنندگان را تغییر دهند و در نتیجه باعث ترویج کارآفرینی در جامعه شوند.

به نظر هانون و اسکات  (۲۰۰۶) نتایج کوتاه مدت و بلند مدت آموزش کارآفرینی عبارتند از:

– نهادینه کردن ارزش‏ها و باورهای کارآفرینانه؛

– ایجاد انگیزه‏های شغلی کارآفرینانه در فراگیران؛

– توسعه توانایی‏های کارآفرینانه و ترویج آن در فراگیران؛

– آمادگی برای خویش‏فرمایی و کار مستقل؛

– استفاده از تمام مهارت‏ها و توانایی‏های فردی؛

– تغییر در دانش، نگرش‏ها، علایق و مهارت‏های کارآفرینانه فراگیران.

نوع ‏شناسی آموزش کارآفرینی
آموزش کارآفرینی
آموزش کارآفرینی

¨ کرسول  نیز در بررسی خود بر روی آموزش کارآفرینی، سه نوع آموزش کارآفرینی را از هم تفکیک نموده است که عبارتند از:

-آموزش‏های ترغیبی کارآفرینی: هر فعالیت آموزشی که نگرش‏ها، مهارت‏ها و رفتارهای کارآفرینی را ارتقاء می‏دهد. آموزش ترغیبی کارآفرینی روی انواع آموزش و یادگیری و بر تجارب یادگیری خود هدایت شده، تأکید می‏کند.

-آموزش دربارۀ کارآفرینی: هر فعالیت آموزشی که دیدگاه افراد را دربارۀ ماهیت کسب و کار، به طور خاص از طریق موضوعات، واحدها و دوره‏های آموزش نوآوری، کارآفرینی و مدیریت کسب و کارهای کوچک، شکل می‏دهد.

-آموزش از طریق کارآفرینی: هر فعالیت آموزشی که روی یادگیری دانشجویان از طریق تجارب متمرکز است؛ عموماً شامل تجارب کسب و کار در محیط واقعی، کاریابی، تجربیات کاری و آموزش همکاری و تشریک مساعی یا ترغیب فعالیت‏های کارآفرینانه می‏باشد. آموزش به دانشجویان در دوره‏های آموزش برای کارآفرینی، شامل تجاربی نزدیک به کارآفرینی با تمرکز روی تدارک و طراحی کسب و کار و ایجاد فرصت از طریق تعامل با کارآفرینان می‏باشد. چنین تعاملی احتمالاً از طریق اساتیدی که ارتباط نزدیک با همکاران کارآفرین خود دارند، امکان‏پذیر می‏باشد.

 

¨ لوئیس و مسی (۲۰۰۳) نیز سه طبقه برای سازماندهی آموزش کارآفرینی پیشنهاد داده‏اند؛

¨طبقۀ اول: آموزش دربارۀ کارآفرینی، اساساً به ایجاد آگاهی دربارۀ کارآفرینی مرتبط است و موضوعات خاصی را برای آموزش دانشجویان در جنبه‏های مختلف ایجاد و راه‏اندازی یک کار، اساساً به‏صورت نظری دارد. آموزش‏هایی مانند کارآفرینی در کسب و کار، ایجاد دوره‏هایی در جهت تقویت مهارت‏ها، نگرش‏ها و ارزش‏های مورد نیاز برای آغاز، مالکیت و مدیریت کار در یک سرمایه‏گذاری شغلی موفق، در این حیطه قرار دارد.

¨طبقۀ دوم:آموزش برای کارآفرینی، بیشتر با ایجاد اشتیاق در کارآفرینان برای خوداشتغالی در کسب و کارهای خاص، ارتباط دارد. در این آموزش به شرکت‏کنندگان مهارت‏های مختلف موردنیاز برای ایجاد و مدیریت کسب و کار کوچک داده می‏شود و این دوره‏ها اغلب به سمت ایجاد و طراحی یک شغل می‏باشد. برنامه‏های طرح ایجاد و آغاز به کار یک کسب و کار، مثال‏هایی از این نوع آموزش کارآفرینی می‏باشد. به عبارت دیگر، این نوع آموزش، به آموزش افراد برای آغاز یک کسب و کار و با تأکید روی ایجاد و آغاز یک کسب و کار کوچک اشاره دارد.

¨طبقۀ سوم: آموزش در کارآفرینی، اساساً به تربیت مدیران برای کارآفرینی و ایجاد اطمینان برای رشد و توسعه شغل در آینده متمرکز است. برنامه‏‏های رشد و تربیت مدیران کارآفرین و توسعه محصول خاص، می‏تواند در این طبقه قرار گیرد. علاوه بر این، چنین آموزشی، مهارت‏ها، دانش و نگرش‏هایی را برای افراد ایجاد می‏کند تا آینده کاری خود را بسازند و آن‏ها را قادر می‏سازد تا مسائل شغلی خود را حل نمایند. اگرچه این طبقه از آموزش کارآفرینی اغلب اوقات به رویکردهای کارآفرینی در دنیای حرفه‏ای اشاره دارد؛ اما تنها محدود به افراد کارآفرین نیست. این آموزش‏های کارآفرینی می‏تواند شامل دوره‏هایی باشد که هدف آن کمک به افراد یا گروه‏ها برای انطباق با رویکردهای کارآفرینی، بدون در نظر گرفتن سازمانی است که در آن کار می‏کنند.

¨گاراون و اوسینید  (۱۹۹۴) دسته ‏بندی گسترده‏ای برای آموزش کارآفرینی ارائه داده‏اند

و بین آموزش برای کارآفرینی و آموزش کسب و کار کوچک تفاوت قائل شده‏اند. در طبقه‏بندی اول، آن‏ها شرح داده‏اند که آموزش کارآفرینی که در این بخش مورد توجه است، فراهم کردن فرصت برای یادگیری، دربارۀ شرایط مطلوب ایجاد کسب و کار جدید در موقعیت‏های مختلف است. دستۀ دوم، آموزش‏ها بیشتر بر خود آموزش کسب و کار تأکید دارند. این پژوهشگران انواع آموزش‏هایی را که افراد ممکن است در این بخش به دست آورند، در سه دسته به شرح زیر طبقه‏بندی نموده‏اند:

¨دستۀ اول، آموزش آگاهی از کسب و کار کوچک می‏باشد؛ هدف این آموزش افزایش تعداد افرادی است که آگاهی‏های کافی دربارۀ کسب و کار دارند تا آن را در مراحل بعدی در آینده خود به عنوان یک فرصت شغلی بررسی کنند.

¨دستۀ دوم، آموزش در راستای شیوه‏های مالکیت کسب و کار کوچک می‏شود. هدف چنین آموزش‏هایی ایجاد کمک عملی برای افرادی است که در حال ایجاد خوداشتغالی می‏باشد. این نوع آموزش شامل آموزش تأمین منابع مالی، مسائل مربوط به بازار و مسائل قانونی است.

¨سومین نوع آموزش، آموزش‏های مادام‏العمر برای کسب و کارهای کوچک و دائمی می‏باشد. این نوع آموزش، نوع خاصی از آموزش است که افراد را در زمینۀ مهارت‏های کارآفرینانه توانا می‏سازد.

آموزش کارآفرینی
آموزش کارآفرینی
انواع آموزش

¨کومبز و احمد  آموزش را به سه دسته به شـرح زیر تقسیم می‌کنند:

آموزش بدون رسمیت: یک فرآیند مستمر و طولانی مدت است که طی آن هر فردی از تجربیات روزانۀ خود و از طریق تماس با محیط منزل، کار و مانند آن دانش، مهارت، نگرش و بینش کسب کرده و آن را به آموزش‏های قبلی خود اضافه می‏کند.

آموزش رسمی: در یک نظام آموزشی رسمی دارای ساختار سلسله مراتبی با درجات علمی مشخص و بسیار نهادینه شده ارائه می‏گردد و از مدارس ابتدائی تا دانشگاه را در بر می‏گیرد.

آموزش غیر رسمی: این نوع آموزش عبارت از یک فعالیت آموزشی نظام‏مند و سازماندهی شده است که در خارج از چارچوب نظام آموزش رسمی برای ارائه انواع خاصی از آموزش‏ها به گروه‏های خاصی از جامعه شامل کودکان و بزرگسالان ارائه می‏گردد که آموزش‏های ترویجی در این دسته قرار می‏گیرد.

¨

پاسخ دهید